Simone ging wildkamperen… tussen de beren. Dit zijn haar ervaringen en tips!

Hiken is intensief. Er zijn zoveel uitdagingen tegelijkertijd waar je rekening mee moet houden. Je eten mee moeten sjouwen voor een paar dagen, de zware tas op je rug, een slaapplek vinden en natuurlijk gewoon de fysieke uitdaging van het lopen. Soms moet je ook nog hoogtemeters maken, dan is die laatste al helemaal pittig. En dan zijn er nog de uitdaging van wilde dieren, zoals beren en puma’s. Hoe ga je daarmee om?

Toen ik met mijn vriend in Canada was om mijn zus en haar kleine peutertje eindelijk weer eens te zien, wilde ik ook graag de natuur van het prachtige Vancouver Island aan de westkust ontdekken door een paar dagen te gaan hiken. Maar daar kan je zwarte beren tegenkomen en cougars, oftewel puma’s of ‘bergleeuwen’. Wat moet je doen als je die in het echt tegenkomt, terwijl je vrolijk door het bos wandelt?

Belletje aan je tas

Je kunt het gevaar gemakkelijk omzeilen door een ‘beerbel’ aan je rugzak te binden. Heel simpel, gewoon een luid rinkelend belletje, zodat de beren je aan horen komen. En mééstal maken ze dan zelf gewoon dat ze wegkomen, want ook zij hebben -net als jij- helemaal geen zin in de confrontatie. Hetzelfde geldt voor cougars, die zelfs nog schuwer schijnen te zijn.

Je kunt natuurlijk ook gewoon heel hard praten of zingen, maar als je de hele dag wandelt in de prachtige natuur heb je daar niet altijd zin in. Dus ik overwoog een belletje aan te schaffen, maar wilde tegelijkertijd eigenlijk ook gewoon heel graag een beer zien, of een cougar. Hoewel… toch ook weer niet. Snap je?

Eerder die reis had ik al samen met mijn vriend ook al een wandeltocht gemaakt. Met hem liep ik stil door een dicht bosgebied, toen het pad een bocht maakte en daar mevrouw beer opeens een paar meter voor ons stond. Gelukkig schrok zij net zo erg als wij van haar en spurte ze de bosjes in, terwijl mijn vriend hardop tegen haar bleef praten.

Toen ik die nacht op een verlaten camping met mijn vriend in de tent lag en ik in het donker naar de wc moest, was ik doodsbang. ‘s Nachts is sowieso alles eng, maar wat als er onderweg beren en cougars naar me zaten te loeren? Zouden ze me dan bespringen? Dus toen ik weer veilig de tent in kroop kon ik me niet voorstellen dat ik het zou aandurven om alleen te hiken en in een bos vol wilde beren te kamperen. Toch ging ik het doen.

Verderop zit een beer!

Om het mezelf niet moeilijker te maken dan nodig koos ik voor een vlak pad, in de buurt van dorpjes zodat ik indien mogelijk kon afhaken, over een fietspad waar vroeger een treinspoor liep. Dwars door de jungle – dat dan weer wel. Dus de berenbel ging mee.

Na nog geen 10 minuten lopen, kam een racefietser me tegemoet en schreeuwde in het voorbijgaan: “There’s a bear in 10 kilometers.’ En toen hij me al voorbij was: ‘Or maybe five!’. Nou goed, of het er nou vijf of tien waren, eer ik daar was zou die beer waarschijnlijk niet meer op dezelfde plek staan, sprak ik mezelf toe. Maar het was wel een heftig begin, want de uren daarna kwam ik geen mensen meer tegen.

Het was een lange en spannende dag, maar onderweg was ik geen beer of cougar tegengekomen. Helaas ook geen water om mijn flessen bij te vullen of een goede kampeerplek. Dus besloot ik door te lopen tot ik bij een grote houten brug kwam met daaronder een kabbelend beekje. Yes! Maar, tot mijn verrassing was ik niet alleen.

Houd je eten op afstand van je tent

En nee, het waren geen beren, maar drie Amerikaanse mannen met mountainbikes die zich in de rivier aan het wassen waren. Ook zij hadden besloten hier te overnachten, in hangmatten, terwijl ik een stukje verderop mijn tentje opzette nadat ook ik eerst een duik in de rivier had genomen.

Een belangrijke regel voor wildkamperen in berengebied is dat je je eten op minstens 100 meter afstand van je tent bewaart in een afgesloten tas die je hoog in een boom hangt. Ook tandpasta, zonnebrand en andere sterk geurende dingen moeten in zo’n tas. En dan mag de tas ook weer niet te dicht tegen de boomstam aanhangen, want daar klimt een beer zo in. Dus vind maar eens een geschikte plek, dan ben je zo een uur verder!

Toen ik eindelijk lekker in mijn tentje lag en door het doek heen naar de bomen keek, voelde ik opeens: dit is eng. Na een paar uur sliep ik nog niet. Ik fantaseerde over beren die hun klauwen door mijn gaasdoek staken op zoek naar een hapje. Nu zijn zwarte beren helemaal niet zo heftig, maar ‘het zou toch kunnen?’

Ik wíst gewoon niet of het eigenlijk wel veilig was; zelfs de aanwezigheid van de drie mannen in de buurt stelde me niet gerust. Dus ging ik googlen. Is het eigenlijk wel veilig? De meesten zeiden van wel, en dat als je bang was je gewoon maar een joint op moest steken om rustig te worden. Ik vroeg me af of ik daar niet panischer van zou worden, maar we zullen het nooit weten, want dat had ik nou net niét mee.

Uiteindelijk lag ik bijna de hele nacht half wakker, dus toen de zon opkwam was ik een blij, maar ontzettend brak mens.

Een cougar in de rivier!

Die dag vervolgde ik mijn route langs een prachtig meer en even later weer door een dichtbegroeide jungle langs een snelstromende en heldergroene rivier waar ik gewoon even in móest badderen. Aangezien ik al uren niemand had gezien, dobberde ik met blote borsten op mijn rug en voelde me ultiem verbonden met de omgeving, Op het strandje droogde ik op in de zon, tot ik opeens een vrouwenstem hoorde roepen.

Het was een hardloper. Met paniek in haar stem riep ze: ‘a cougar in the river, I turned around!’. Blijkbaar was ze op nog geen kilometer van mij vandaan op een cougar gestuit die de rivier aan het oversteken was. Ze was doodsbang en durfde niet verder, dus volgde ze zo snel als ze kon het pad terug terwijl ik mezelf traag afdroogde. Want waar zij vandaan kwam, daar zou ik naartoe gaan. En een echt alternatief had ik niet. Dus vervolgde ik mijn weg, terwijl de adrenaline door mijn lijf gierde.

Ik was doodsbang en klampte me vast aan de gedachte ‘dat je geluk hebt als je er één tegenkomt’, zo weinig kwam het voor. Ik heb de longen uit mijn lijf gezongen en nam een filmpje op voor mijn ouders, voor als ik zou sterven. Ik was écht bang, maar voelde me ook dapper. IK KAN DIT!

Die cougar heb ik niet gezien. Wel zag ik niet ver van waar ik mijn tent opzette op een stenen strandje aan een uitloper van de rivier allemaal half opgevreten rivierkreeftjes liggen.’Dat is vast niet door mensen gedaan’, besefte ik. Terwijl ik mijn tent lag, klonk het geluid van de stromende rivier als van alles in mijn oren: beren die aan het plonzen waren, mensenstemmen, en die ene cougar. Maar heel veel invloed had ik er niet meer op, dus ik deed mijn stinkende best om te ontspannen. Dat lukte aardig.

Stoere vrouw

De volgende dag voelde ik me onoverwinnelijk. Ik stond midden in de natuur, met mijn tentje aan een stromende rivier, met wiens water ik nu mijn bakje koffie op een spiritusbrander aan het zetten was en ik was omringd door verborgen groot wild. Wat een fúcking stoere vrouw was ik!

Met elke nacht wildkamperen die je overleeft, word je mentaal weer sterker. Maar natuurlijk moest ik de risico’s wel goed inschatten. Zo wist ik niet of ik er de nacht erna goed aan had gedaan mijn pakje roomboter te gebruiken als bodylotion voor mijn droge huid (je leert nou eenmaal efficiënt met spullen om te gaan op een hike!). Toen ik in de tent lag, al het voedsel goed en wel opgehangen in een boom ver weg, besefte ik: shit, ik heb mezelf letterlijk ingesmeerd als lekker hapje! Achteraf, toen de zon weer op was, kon ik daar wel om lachen.

Wildkamperen tussen de beren versus de camping

Het scheelt dat ik op wilde plekken stond waar dieren niet gewend zijn aan mensen. Het schijnt dat op campings waar mensen hun eten niet goed opbergen, de beren precies weten waar ze moeten zijn en daar zelfs ook de tassen prima uit bomen weten te halen. Ze zeggen in Canada: ‘a fed bear is a dead bear’. Het is namelijk niet alleen heel eng en vervelend voor jezelf, maar vaak worden zulke beren afgeschoten omdat ze terug blijven komen naar plekken met mensen. Heel triest.

Of ik nou terecht bang was geweest voor die cougar zal ik nooit weten. Het schijnt dat ze het wel eens op jonge kinderen en honden gemunt hebben, maar nauwelijks op volwassen mensen. De strategie als je er één tegenkomt is: stil blijven staan (rennen triggert hun jachtinstinct), je groot maken, oogcontact houden en agressief schreeuwen.

Veel mensen zeggen dat het allemaal wel meevalt. Maar de lift die ik op de laatste dag kreeg naar de dichtstbijzijnde stad waar mijn zus klaarstond, vertelde anders. ‘Boswerkers schilderen ogen op hun helmen, omdat cougars altijd van achteren aanvallen. Het gevaar is er wel degelijk’.

Brown go down, black fight back

Ook bij zwarte beren moet je jezelf groot maken en veel hard geluid maken. In Canada leren kinderen al het rijmpje: “If it’s brown lay down. If it’s black fight back. If it’s white, goodnight.” Oftewel, bij een bruine grizzly beer ga je doodliggen, bij een zwarte beer maak je jezelf groot en maak je lawaai en bij een ijsbeer maak je geen schijn van kans, dus dat is einde verhaal.

Ook in Europa komen steeds meer beren voor: dat zijn voornamelijk bruine beren, zij het net wat kleiner en minder agressief dan hun Amerikaanse soortgenoten. Als je deze tegenkomt, is het zaak om oogcontact te vermijden, niet te rennen en geen abrupte bewegingen te maken of in een boom te klimmen. In geval van een aanval: ga op je buik liggen en speel ‘dood’, want ook hier geldt: brown, go down.

Ontzag voor de natuur

Op een bepaalde manier voelde de ervaring van kamperen tussen de beren heel goed. Dit was natuur, dit was hoe het leven op aarde hoorde te zijn. Angst, ontzag en voorzichtigheid, omdat je de omgeving deelt met andere levende wezens. Al is dat voor mij als toerist, die uiteindelijk geen beer of cougar tegenkwam op deze hike, wel makkelijk praten natuurlijk.

Toen ik een paar maanden later rustig dacht te kunnen kamperen op mijn vertrouwde terreintje in Midden-Nederland, lag ik toch weer de halve nacht wakker. Dit keer vanwege de wolf die onder andere de Utrechtse Heuvelrug onveilig maakt. Het was donker, ik lag open en bloot onder alleen een tarpje, en had geen idee hoe veilig het was omdat we daar als Nederlanders nog maar weinig ervaring mee hebben. Maar ik voelde dezelfde hoeveelheid ontzag: dit bos was niet van mij of voor mij. Daar moet ík rekening mee houden, niet de wolf. En dat maakt de kampeerervaring alleen maar rijker.

Ik deed Section 1 van de Vancouver Island Trail, die over de territoria van de Coast-Salish First Nation tribes loopt. Het gehele Vancouver Island bestaat uit 50 First Nation tribes.

Meer lezen over mijn avonturen? Check mijn blog denatuurverbinding.nl.

Lees ook: Wildkamperen een keer proberen? Onze pro deelt al haar tips met je