Waarom met de trein naar Barcelona de beste reisbeslissing ooit was

Maar het vliegtuig is veel sneller! En goedkoper! En hoe vaak moet je wel niet overstappen?! Er waren een paar mensen die me deze vragen stelde, maar de meesten waren vooral nieuwsgierig naar dit avontuur: met de trein naar Barcelona. Hoe zou het me bevallen? Ik ga niet liegen: het is een lange reis en ik was moe toen ik aankwam (ook omdat ik de nacht ervoor slecht geslapen had omdat ik mijn trein niet wilde missen), maar ik zou het zo weer doen. Wat was het leuk! En wat was het makkelijk!

Met de trein naar Barcelona

Eerst even de feiten: hoe kom je van Amsterdam in Barcelona met de trein? Vroeger had je bij de Spaans-Franse grens veel gedoe met treinen die op een ander spoor moesten worden getild, maar dat behoort voorgoed tot het verleden. Ik ben met een overstap in Parijs in één keer naar Barcelona gereden. De hele reis heb ik via NS International geboekt en kostte 138€ (enkeltje).

1. Eurostar: Amsterdam – Parijs Gare du Nord (3,5 uur)
2  Metro D Sud richting Corbeil-Essonnes, bij de 2e halte eruit: Gare de Lyon 
3. TGV inoui: Parijs Gard du Nord – Barcelona Sants (7 uur)

Het overstappen kan je in principe in een half uur doen, maar dan moet wel alles meezitten (wat bij mij het geval was), dus een ruimere overstaptijd is voor de gemoedstoestand wel lekker. Ik had twee uur de tijd, dus geen enkele vorm van stress. Op die manier kan je nog even in de buurt van Gare de Lyon een wandeling maken richting de Seine bijvoorbeeld of gaan eten in het beroemde restaurant Train Bleu in Hal 1 van Gare de Lyon: het plafond alleen al is een kijkje waard (ook als je er niet gaat eten).

Voor de liefhebber: de trein stopt tussen Parijs en Barcelona in Valence TGV, Nîmes, Montpellier, Sète, Agde, Béziers, Narbonne, Perpignan, Figueres Vilafant en Girona.

Lees ook: Treinreizen in Europa. Met deze 5 tips kan je simpel en betaalbaar boeken en overal naar toe

Voordelen van treinreizen

Goed, dan de treinreis zelf. Het fijne van het reizen met de trein is dat je je bagage bij je hebt, je hoeft niet in te checken, je hoeft geen rekening te houden met vloeistoffen in je bagage (dus ik kon gewoon een grote pot pindakaas meenemen voor mijn Nederlandse vriendin in Barcelona), je reis begint en eindigt in het centrum van de stad, je hebt genoeg beenruimte én een bar/kiosk in de trein waar aan het einde van de middag een heuse internationale borrel ontstond (daarover straks meer).

Met de trein reizen is heerlijk, omdat je even kan bijslapen (na die slechte nacht zeer welkom), uit het raam kan kijken naar het voorbijschuivende landschap, een boek kan lezen of een gesprek aan kan gaan met je medereizigers die vanuit alle hoeken van de hele wereld in deze trein zijn samengekomen om naar Barcelona te reizen (of een eerdere stop zoals Montpellier in sommige gevallen). Deze mensen verplaatsen zich niet alleen van A naar B terwijl ze naar hun eigen schermpje staren, deze mensen zijn op reis en staan open voor ontmoetingen en gesprekken. Je zit namelijk een behoorlijke tijd met elkaar in een coupé.

De mensen uit de trein

Zo sprak ik de Franse Laetitia uit Normandië die een paar dagen in haar eentje naar Barcelona ging, omdat ze het belangrijk vond om af en toe alleen weg te zijn. “Dan rust je echt uit, want je hoeft met niemand rekening te houden,” zei ze. Ze had jaren in Parijs gewoond, maar had samen met haar vriend meer behoefte aan groen en ruimte om zich heen en was na verschillende woonplaatsen in Zuid-Frankrijk voorgoed in Normandië neergestreken op slechts 2 uur van de hoofdstad, mocht ze behoefte hebben aan wat stedelijk gebruis. Vliegen deed ze liever niet meer in verband met het milieu.

Er was de Nederlandse dame die haar vouwfiets had meegenomen die ze jaren had gebruikt voor het forensen, maar nu meenam om van Barcelona naar Valencia te fietsen om daar een paar weken als vrijwilliger op een biologische boerderij te werken.

“Voor deze fiets hoef je niks extra’s te betalen in de trein, je neemt ‘m heel makkelijk mee en de fiets heeft 7 versnellingen, dus dat gaat prima. Ik vind het makkelijker dan een fiets huren of een andere fiets meenemen. En ik ben niet de enige die dit doet: ik heb er uitvoerig onderzoek naar gedaan en kwam veel meer mensen tegen met goede ervaringen.” Voor haar overstap in Parijs fietste ze dan ook van Gare du Nord naar Gare de Lyon: “Een half uurtje, prima te doen.”

Of de Duitser die me uitvoerig vertelde over zijn stad ‘Ulm’ in Zuid-Duitsland, waar altijd de hoogste kathedraal van Europa had gestaan tot dat de Sagrada in Barcelona de top bereikte. Hij bestelde een biertje in de bar en vond dat ik Oxford-Engels sprak (trust me, I don’t. My accent is American). De bar stond vol met jonge Franse mannen die bier dronken (en over de vloer morsten), maar (nog) niks inboette aan beleefdheid en zeker niet zo luidruchtig waren als Nederlandse jongemannen (en vrouwen) doorgaans kunnen zijn als er bier in het spel komt.

In het gangpad naast de wc zat een Fransman de hele reis angstvallig zijn zorgvuldig in bubbeltjesplastic verpakte fiets in de gaten te houden, die hij aan het begin van de reis over de hoofden van de reizigers van de ene kant van de wagon naar de andere had gedragen. “There’s a site you don’t see every day,” lachte mijn buurvrouw.

Een medewerker in een oranje hesje kwam ietwat geïrriteerd een oudere man helpen die vergeten was waar hij zijn koffer had geparkeerd, maar er toch echt uit moest op dit station. “Vous étiez assis là, monsieur?” vroeg hij zuchtend. Ik denk dat de koffer gevonden is, want de trein kwam na enkele minuten weer in beweging.

Aan de andere kant van het gangpad vertelt een oudere Amerikaanse man zijn reisgenoot hoe zijn Amerikaanse vrienden in het VK nu ‘dual citizenship’ aan het aanvragen zijn. Hij leest een boek over koffie en trakteert haar zo nu en dan op leuke feitjes uit het boek. Een Koreaanse man lanceert zichzelf luid pratend in een teams-meeting vol cijfers, excelsheets en productprijzen tot een Brit hem vriendelijk vraagt of hij zijn luide gesprek ergens anders kan voortzetten. “I have to go,” fluistert hij in zijn microfoon. “I am getting a warning for being too loud.”

Het landschap

We rijden door mist en regen, langs wijnranken en kale fruitbomen waar buizerds oplettend de grond bestuderen, langs glooiend groene heuvels en grillige bergtoppen. Industrieterreinen, dorpen, slaapstadjes en neonverlichte winkelcentra. Tot we uiteindelijk in het donker de grens overdenderen en in Spanje zijn.

Moe maar tevreden kom ik aan op Barcelona Sants, waar ik meteen mijn beste Spaans uit de krochten van mijn brein moet toveren met een vraag over metrokaartjes, omdat de jongeman zegt geen Engels te kunnen. Oh ja, denk ik, heerlijk: ik ben in het buitenland. Vakantie!

Overstappen in Parijs: 
Veel mensen zien op tegen het overstappen in Parijs, maar het is niet zo ingewikkeld. Je koopt een metrokaartje in de restauratiewagon van de trein naar Parijs. Eenmaal in Parijs ga je meteen in de aankomsthal naar beneden en volg je de de duidelijk aangegeven groene borden D. Je kiest voor Metro D Sud richting Corbeil-Essonnes. Je gebruikt je metrokaart (waar al 2 ritten opstaan) als een OV-pas of bankpas bij het poortje. Je rijdt 2 haltes mee: halte 1 is Châtelet-Les Halles, halte 2 is Gare de Lyon. Ik heb er minder dan een half uur over gedaan. Als je een ticket boekt bij NS International krijg je 2 uur overstaptijd, dus heb je alle tijd om nog even in Parijs rond te wandelen (bijvoorbeeld van Gare de Lyon naar de Seine) of uitgebreid te lunchen (bijvoorbeeld bij Train Bleu op Gare de Lyon)

-Dit artikel bevat een of meerdere affiliate links-